Veel mensen zijn gewoon oké. De meeste patiënten zijn aardig en ook het grootste deel van de dokters heeft het beste met je voor. Als ik een patiënt binnen roep, heb ik dan ook altijd oprecht het beste met hem of haar voor. Tot je met elkaar in gesprek gaat. Je begint met de beste bedoelingen aan je anamnese, maar al snel merk je dat deze patiënt de mensen in het algemeen niet oké vindt. Ik voel dan al snel weerstand, maar probeer altijd professioneel te blijven. Vaak komt het dan gewoon goed. Je moet misschien iets sterker in je schoenen staan om iemand van een röntgenfoto of een antibioticakuur af te praten als daar totaal geen indicatie voor is, maar de meeste mensen zijn hier ontvankelijk voor. Of doen in elk geval alsof ze hier ontvankelijk voor zijn volgens de sociale etiquette.

Zieke jongedame

Sommige mensen kennen echter helemaal niet de grenzen van de normale omgangsvormen van mens tot mens. Zo ook een tot dan toe gezonde jongedame die in joggingbroek naar de huisartsenpraktijk kwam. Ze was ziek. Na een uitgebreide anamnese kon ik er echt niks anders van maken dan griep. De koorts van afgelopen dagen was al verdwenen. De tonsillen waren iets vergroot, maar symmetrisch en zonder beslag. Verder geen afwijkingen bij lichamelijk onderzoek. Bij dit soort patiënten is er eigenlijk maar één advies dat helpt: ga in bed liggen en en koop voldoende paracetamol, keelpastilles en tissues om het jezelf zo comfortabel mogelijk te maken tot het over is.

Niet oké

Bij deze patiënte heb ik met alle geduld van de wereld de pijnstillings- en zelfzorgadviezen uitgelegd. Toen ik bij mijn vangnet was aanbeland, was het erg korte lontje blijkbaar opgebrand. Ze werd boos. Zowel verbaal als fysiek ging ze ver over de grenzen van de sociale etiquette heen. Ik schrok er nauwelijks van, ik vond het vooral raar om zo boos te kunnen worden bij het uitleggen van de alarmsymptomen. Maar dat het niet oké is, dat is een feit. In zo’n situatie is het vooral erg belangrijk om aan je eigen veiligheid te denken. Hoe aantrekkelijk het ook is om deze patiënte eens even eerlijk te vertellen waar het op staat en dat je zo niet met mensen omgaat, denk aan jezelf. En bedenk: sommige mensen hebben nou eenmaal een erg kort lontje.