Het is weer januari, dus we zitten nog vol goede voornemens. Duurzamer leven is voor veel mensen een van die goede voornemens. Voor het onderwerp duurzaamheid is een beetje achtergrondinformatie over mij nodig: ik ben namelijk erg milieubewust opgevoed. We hadden geen auto, vlogen nooit en aten weinig vlees. Je reist met de trein of de fiets. Je koopt niet zomaar spullen om ze vervolgens weg te gooien. Dan maar tweedehands. Zelfs ons WC-papier was biologisch. Ik ben lid van een natuurvrienden vereniging. Sterker nog, toen ik de kans kreeg om in het jongerenbestuur te gaan, ging mijn milieu hart sneller kloppen. Samen met andere jongeren van de natuur dichtbij huis genieten op een duurzame manier, dat was echt een droom die uitkwam.

Milieu hart in duizend stukjes

Tijdens deze periode in het bestuur, begon ik aan mijn eerste coschap. En je snapt dat mijn milieu hart in duizend stukjes brak. Een kleine schets van de struggles van een voorstander van duurzaamheid tijdens een gemiddelde coschap dag: de dag begint met een overdracht waar iedereen met een bakje koffie zit, uit een plastic of kartonnen bekertje. Dit bekertje verdwijnt na gebruik linea recta in de prullenbak, omdat iedereen richting poli, afdeling of OK rent. Op de afdeling krijg je een lijstje van de patiënten op de afdeling. Het is geen uitzondering dat dit lijstje zo’n vijf A4-tjes lang is. Er wordt een infuus geprikt bij een patiënt. Een handvol afval verdwijnt in de prullenbak. Er wordt een katheter geplaatst bij een andere patiënt. Er worden drie handenvol afval weggegooid in de prullenbak. Plastic, papier, alles door elkaar. Het is koud buiten. De verwarming staat op 25 graden. Dat is toch wel erg warm. De airco gaat aan. Allemaal niet erg duurzaam. 

Dan is het pauze. Er wordt geluncht in de kantine. Een broodje op een papieren bordje, verpakt in een plastic zakje, met een kartonnen beker soep met plastic lepel en een klein pakje melk. Er wordt een handvol servetten meegenomen, die vervolgens niet gebruikt worden. In deze servetten verdwijnen drie van de zes plakjes ham die op het veel te vol belegde broodje lagen. Samen met al het andere afval verdwijnt het in de prullenbak. De middag op OK. Wegwerpmutsje op, wegwerpspatbril op, wegwerp mondkapje op, wegwerp handschoenen aan. Na elke OK verdwijnen het mondkapje en de handschoentjes in de prullenbak. Samen met twee andere zakken vol afval. En dat vijf operaties achter elkaar. Tussen de OK’s is er gelukkig tijd voor wat water. Uit een plastic bekertje dat na eenmalig gebruik wederom wordt weggegooid. 

Duurzaam in het ziekenhuis

En daar zit je dan, met je milieu hart in duizend stukjes. Ik vond het vreselijk. Hoe kan dat nou, dat er zoveel afval geproduceerd wordt. Papier wordt niet van plastic gescheiden. Het wordt hoogstwaarschijnlijk verbrand. Ik snap natuurlijk wel dat het steriel verpakken van spullen in een ziekenhuis erg belangrijk is. En hygiëne staat uiteraard voorop om goede patiëntenzorg te kunnen bieden. Maar toch doet het me nog steeds wel een beetje pijn als ik zie hoeveel afval een ziekenhuis produceert. We hebben nog niet eens besproken hoeveel invloed klimaatverandering, afval en een niet duurzaam leven op onze gezondheid heeft. Je kunt gelukkig zelf wat doen om duurzamer je coschappen te lopen. Lees onze tips in de volgende blog.