Doktersassistenten kunnen je allerbeste vrienden zijn. Als je je netjes aan ze voorstelt en ze elke dag gewoon goedemorgen wenst, net als je met iedereen doet natuurlijk, kunnen ze je coschap echt maken. Ze weten hoe je moet printen, waar je handenalcohol kunt vinden en ze weten op miraculeuze wijze altijd waar alle artsen precies uithangen. Ze vangen je op als een arts bot tegen je is geweest, ze vullen je voorraden aan en ze regelen allerlei praktische zaken. Helden zijn het dus

Coassistenten spreekkamer

Maar soms zitten ze met dingen waar jij geen weet van hebt. Zo had ik een keer weer eens het typische coassistenten kamertje waar ik mijn spreekuur moest draaien: het allerkleinste kamertje zonder raam. Ik had een tienermeisje op het spreekuur dat samen met haar moeder kwam. Omdat het wat dragelijker te maken voor de patiënte en haar moeder in dat kamertje, had ik even wat tools uit een andere kamer gehaald. Een krukje, zodat iedereen kon zitten. 

Stierengevecht

Later die middag kwam er een doktersassistente voorbij gestoven. Ik had meteen de associatie met een kwade stier waar de stoom uit zijn neusgaten komt. Ik hield me dan ook wijselijk op de achtergrond, maar helaas was ik de rode doek voor deze stier. Ze was van alles en nog wat aan instrumenten kwijt, onder andere een thermometer, en wilde mij daar overduidelijk maar wat graag voor op het matje roepen. Maar ik was de onschuld zelve.

Toch schuldig?

Toen ik net dacht aan deze zowat vuurspuwende stier te zijn ontsnapt, mopperde ze verder. Ze was namelijk ook een krukje kwijt. Die uit de desbetreffende kamer waar ik hem eerder die dag vandaan had getoverd. Oeps. Die had ik dus wel degelijk even geleend voor in mijn co spreekkamertje. Ik besloot open kaart te spelen. Dat was geen handige keuze. De eerst nog zo vriendelijk ogende wolkjes stoom veranderden in een ware explosie van vuur. Terwijl ik nog wat stamelde over ongastvrijheid en dat ik heus mijn troep op zou ruimen, stormde ze weg. 

Eind goed, al goed

Ik heb de kruk netjes opgeruimd. Later kwam ze naar me toe om haar excuses aan te bieden en vertelde me dat er van alles en nog wat onderling speelde. En daarna heeft ze me altijd weer met al mijn andere problemen geholpen. Het blijven toch helden, die doktersassistenten.